سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات

به محضی که اسم عزیزش رو می شنیدم دلم می لرزید، اشک تو چشام حلقه می زد و موهام سیخ می شد. حالی بهتر از اون لحظه سراغ نداشتم. دونه دونه قطره های زلال و شفاف اشک زنگار دلم رو خیلی راحت می شست و با خودش می برد. می شدم مثل آینه. اون وقت دلم می خواست پرواز کنم، دل تو دلم نبود، واقعا تو پوستم نمی گنجیدم، مثل بچه هایی که از خوشحالی بالا و پایین می پرن و لُکّه می دون دلم می خواست همین جوری بدوم. حیف.

 یادش به خیر، سال های پیش وقتی ماه شعبان می اومد حال و هوامون یه جور دیگه ای بود. هوای دیگه ای رو تنفس می کردیم، احساس زنده بودن داشتیم. ولی حالا چی؟ حالا دیگه خیلی گرفتاریم، وقت نداریم به اون موقع فکر کنیم. همیشه دیرمون شده، همیشه از کارامون عقبیم، به همه می گیم: وقتمون خیلی بی برکت شده. هر چی می دویم کارمون به جایی نمی رسه. اما فکر نمی کنیم شاید یه وقتایی مسیر رو اشتباهی می دویم. می دویم و خسته می شیم و به نتیجه نمی رسیم. تازه اعصاب خوردی و خستگی روحی هم به کوله بارمون اضاف شده. نمی دونم کجای کارمون لنگ می زنه، ولی هر چی باشه، ما باید از نو شروع کنیم، باید قلبمون رو صاف کنیم، پنجره های دلمون رو به سمت دریا باز کنیم، منتظر باشیم که قایقی از اون دور دورا بیاد خبری برامون بیاره، خبر خوش؛ مثلا  این جوری بگه:

 دوره ی غم سر رسید / غصه به آخر رسید

لبهاتونو وا کنین / سکوت و رسوا کنین

قند تو دلا آب شده / پرستو بی تاب شده

بهار اومد دوباره / این دفعه موندگاره

اشک شادی بریزید / غم ها رو دور بریزید

چشماتونو نبندین / با غنچه ها بخندین

دنیا شده پر از گل / نرگس و یاس و سنبل

لطف خدا می باره / شادی اومد دوباره

خدا عجب صبری داشت / شیطونو بر نمی داشت

حق بر باطل پیروز شد / تاریکی رفت و روز شد.

پیکی ز ره رسید،

بوی خدا دمید،

بلبل به خنده گفت:

آری گلی شکفت.

کدامین کلمه،

از تو بگویم.

ای مهر مدام،

روشن تر از آفتاب،

صبورتر از مهتاب،

زلال تر از شبنم،

دوستت دارم.

مانده ام چه صدایت کنم،

مهربان؟

غمخوار؟

عزیز دل؟

...

نه، عطشم را نمی نشاند.

واژه ای می خواهم که...،

به گوش دلم خواندند :

مادر