<-BlogTitle->

X

<-BlogTitle->

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات

این سروده ی بسیار زیبا را یکی از دوستان برایم ارسال کرد:

شاید آن روز که سهراب نوشت:

(تا شقایق هست زندگی باید کرد)،

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت؛

باید این طور نوشت:

هر گلی هم باشد،

چه شقایق چه گل پیچک و یاس،

تا نیاید مهدی،

زندگی دشوار است... .

نويسنده:پوپک | جمعه 1387/02/27 |

موضوع: | لينک ثابت |

این یعنی یک سروده ی سپید است!

سپیدِ سپید،

مثل برف،

همان بی وزن همیشگی،

که تنها ، جاذبه اش، به سمت دایره می کشاند.

****

آزاد و رها،

عاشق و سرگردان،

که خودش هم نمی داند به کجا کشیده می شود.

****

هر چه باشد پیام آور است،

از بالا می آید، از ماورا،

به نوایش دل بسپاریم،

شاید ما هم سپید شدیم.

****

او پر از احساس است،

پر از شکوفه ی سیب،

او مادر رنگین کمان است،

او همان لطافت ابر است.

****

او همیشه یکدست است،

یکدستی هدیه می آورد،

و رنگ یکدستی می پاشد:

همان سپیدِ سپید.

نويسنده:پوپک | جمعه 1387/02/13 |

موضوع: | لينک ثابت |