<-BlogTitle->

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات

این سبزه که امروز تماشاگه ماست/ تا سبزه ی خاک ما تماشاگه کیست؟

آری عزیز دل یک روز هم دور به ما می رسد و (چه شیرین و چه تلخ) باید لبیک گفت و رفت. یک بار دیگر بخوانیم: تا سبزه ی خاک ما تماشاگه کیست؟ اما معلوم نیست دیگر کسی وقت داشته باشد تا بر گور خسته ای بیاید و فاتحه ای بخواند. پس خود به فکر خود باش.

راستی چه قدر زود می گذرد. یک روز دل به این و آن می بندی و روز دیگر دل از این وآن می کنی. این وآن همان زمینیان اند. چه خوب است دل بستن به آسمانیان که مهرشان هیچ گاه از دل نمی رود. همین

نويسنده:پوپک | جمعه 1387/01/30 |

موضوع: | لينک ثابت |