سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات

    میزبانا  میهمانت  آمده                         میهمان خسته جانت آمده

خدای خوب و مهربان سلام؛ باز جمعه و باز عصر جمعه .
حدیث عشق چه حاجت که بر زبان آری/ به آب دیده ی خونین نوشته صورت حال
کویر تفتیده ی جان ها را بارانی باید تا خرم و خندان کند .
تک درخت امید این صحرای خشک و خاموش به امید بهاری هم چنان خزان زده

ایستاده است .
نوری لازم است تا کوچه ی تاریک و بلند انتظار را روشن کند .
و لبخندی که قلب افسرده ی زمین را گرم سازد .
پس همتی باید طلبید، کاری باید کرد .
دعایی، مناجاتی، التماسی و ...
برخیز که نشستن روا نیست .
دست هایت را هم چون پلی به آسمان باز کن؛ ابر چشمانت را کمی بیفشار .
مروارید سرشکت را دانه دانه نثار راهش کن .
به این امید که غبار راهش را بنشاند و چشمان خسته ات را به نور ظهورش بینا کند .
برخیز؛ برخیز که نشستن روا نیست .
برخیز که برای آمدنش هنوز هم دیر است.

این نوشته ی زیبا رو یکی از دوستانم نوشته، بخونید و دعا یادتون نره.

دیکته

گفت: بنویس، پسرکم: بابا آب داد.

و من نوشتم:   

بابا آب داد.